Op station Nijmegen was het niet lang zoeken naar de mensen waar ik me bij wilde voegen. Op perron 2b stond een groepje kletsende en lachende mensen met verschillende maten van wandelgear. De ene met bergschoenen, de ander op sneakers. De ene met een daypack van Osprey, de ander alleen een bruine papieren zak. Hier is iedereen welkom, dat straalt er direct vanaf.  

Het is altijd spannend om iets nieuws te doen en in je eentje je aan te sluiten bij een groep. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken. Zodra ik vroeg ’Nivon?’ werd ik gelijk in de groep en het gesprek opgezogen. De oude rotten en de nieuwelingen stonden door elkaar heen en er werden links en rechts handen geschud en knuffels gegeven. Tijd om te gaan! 

Na nog een kort ritje met de stoptrein rolden we direct  de prachtige natuur in. Een kort centraal kennismakingsrondje met wie, wat en waar. De waarom was unaniem: de gezelligheid en de natuur. En tussendoor een herfstig bokje zou lekker zijn.  

Na nog geen 20 minuten wandelen hadden we al de eerste stop. Nog iets te vroeg voor bier was toch de consensus, dus toch maar aan de thee en chocomelk. Daarna gingen we dan toch echt. We hadden enorm geluk met het weer en al snel hingen de jassen over de arm. Tijdens het wandelen werd er gekletst en genoten van de natuur. De ene wilde lekker even wandelen en verder niets. De ander heeft uitgebreid met iedereen gekletst. En na een tijdje wisselden de rollen om. Op een dag met 15 kilometer en drie stops voelde iedereen de vrijheid om zelf te voelen waar ze zin in hadden.  

Door de bossen bomvol herfstkleuren en -geuren kwamen we uit bij de befaamde mookerheide. ‘Wie kent het verhaal van de mookerheide?’, vroeg organisator Lars. ‘Jij hopelijk?’, klonk het uit de groep. Met een stukje 450 jaar oude geschiedenis vanaf de top van de uitkijktoren werd de wandeling uitgebreid tot een historische ervaring.  

Een stukje verderop werden we weer tot stilstand gezet. Het grote mysterie van de dag (wat zit er toch in vredesnaam in die papieren zak?) werd eindelijk opgelost: Lars had voor iedereen het afgelopen uur Nijmeegse taartjes meegesleept! Super lief en super lekker. Daarop konden we wel weer het stuk door tot de tweede stop.  

Daar was het dan eindelijk tijd voor het eerst bokje, ja graag! Inmiddels hadden we zo’n 10 kilometer erop zitten, dus dat ging er goed in. Onder het genot van sterke verhalen over wandel- en fietsuitjes en de nieuwe documentaire over Karbonkel was het biertje opeens weer op en gingen we door. 

Ik spiekte onderweg even op mijn Google Maps waar we toch eigenlijk helemaal heen waren gevoerd, ik was sinds station Nijmegen mijn oriëntatie al volledig verloren. Blijkt dat we de Duitse grens over zijn gegaan, jawol! NivonJong goes international! In dit prachtige oerbos was het wat klimmen en wat dalen over drassige paden. Af en toe herinnerden we elkaar eraan om ook af en toe omhoog te kijken en niet alleen naar het pad, want wauw wat een natuur! Van de wilde kleuren in een ongerept heuvelig bos wil je actief genieten. Je waant je verder van huis dan een half uur over grens.  

In het boscafé in Duitsland kregen we Duitse halve liters bokbier en twee fantastische borrelplanken voorgeschoteld. Kom maar door! Na zes uur samen op pad had ik het gevoel dat ik met iedereen een bandje had opgebouwd. Deze mensen zijn allemaal met hetzelfde doel gekomen en deze mensen hebben allemaal zin in een kletspraatje. Bij deze mensen voeg ik mij graag.  

Zo in de tuin van een pittoresk café met de kippen op de picknicktafel en de haan als orkest konden we allemaal terugkijken op een gezellige, mooie en sportieve dag. Wat wil je nog meer? 

Door Lisanne