Dansen om het Drielandenpunt

Met mijn backpack vol met ‘wat-alsjes’ (wat als de zon schijnt? Wat als er heel veel modder is? Wat als ik ineens 6 lagen kleding aan wil in plaats van 3?) stapte ik op Utrecht op de trein naar Maastricht. Op het perron en in de trein waren de andere NivonJongeren makkelijk te herkennen: wandelschoenen, outdoorbroek en -jas en een grote rugzak. Vrijdag was het grootste deel van de dag gewoon 1 ding: succesvol in Gulpen aankomen. En dat lukte! Die avond sloten steeds meer mensen aan en was de groep bijna compleet. Lekker eten (er was gelukkig nét genoeg pasta voor iedereen) en daarna tot in de late uurtjes spelletjes spelen!

Zaterdag was het tijd voor de grote wandeling. Meteen vanuit de hoeve waar we sliepen, moesten we een heuvel op. Lekker goed ingepakt waren we, maar al snel gingen de laagjes uit. Het eerste uurtje regende het, maar daarna werd het gelukkig droog. Zo konden we ons concentreren op de grootste uitdaging: modder! Een natte winter in combinatie met de typische löss in Zuid-Limburg, zorgde voor diepe moddervelden waar ooit gras was. Na een voor mij licht traumatische hike in Zuid-Limburg vorig jaar (niet met Nivon hoor, geen paniek) waren mijn wandelstokken onderdeel van mijn wat-als. Tevreden dat ik was dat ik die had meegenomen! Met een beetje eerlijk delen en heel erg hard lachen kwamen we de modder wel door.

De grote stop was bij de enige berghut van Nederland: het Hijgend Hert. Hier genoten we met de groep van soep, vlaai, warme thee of ambachtelijk bier. Na deze stop konden we vol nieuwe energie door naar ons doel: het Drielandenpunt. Door de mooie bossen in de omgeving van Vaals, met een beetje klauteren over omgewaaide bomen, gingen we in een lekker tempo door. Al de hele weg was iedereen met elkaar aan het kletsen en leerden we elkaar goed kennen. Op die manier hadden de meesten van ons ook niet door dat we af en toe een afslag misten 😉

En toen bereikten we het Drielandenpunt! Omdat er een Stravasegment te bemachtigen was, wilden we allemaal even een rondje om het punt lopen. Dit werd uiteindelijk een poging tot dansen, arm in arm draaiden we rond. Hierna waren de meesten van ons mentaal wel klaar met de wandeling, dus werd er even goed gebruikt gemaakt van het Belgische deel van het Drielandenpunt: friet! De softijsmachine stond helaas niet aan, tot verdriet van een aantal mensen.

Na een uitgebreide pauze moesten we toch echt door: we moesten nog naar de bushalte in Aachen lopen! Misschien waren we toch iets te relaxed, want het laatste stuk werd het toch gewoon donker. Door de modder naar beneden lopen terwijl je niet goed ziet waar je je voeten neerzet: toch een stukje avontuur. Toen het echt donker was, kwamen we gelukkig op een verharde weg en ging het laatste stukje romantisch door het donker met de sterren aan de hemel. Voor zover we die konden zien – het was best bewolkt.

Die avond aten we lekker laat. We deden nog wat spelletjes, alvorens iedereen toch vermoeid het bedje in dook. Zondag moesten we namelijk ook weer op pad! Een korter stukje: een tochtje naar Gulpen met de brouwerij als bestemming. Hier plunderden we de voorraad vlaai en genoten we van een drankje. Nog een groepsfotootje en toen sloten we het weekend toch half-officieel al af, want een deel van de groep moest al huiswaarts.

Met een klein clubje keerden we terug naar de hoeve en ontstond er een primeur voor NivonJong; we waren te moe voor spelletjes en besloten een film te kijken! Schokkend, verklaarden sommige leden. Schokkender was de volgende ochtend: nog nooit is een groep van 6 mensen zo efficiënt geweest in een huis voor 16 mensen opruimen. Zó efficiënt, dat we er even niet aan hadden gedacht hoeveel apparaten we aan hadden staan. Pats –  de stoppen vlogen eruit, licht ging uit en de meterkast in ons deel van de hoeve was niet waar het probleem zat. Even op zoek naar de eigenaars, was het gelukkig snel weer geregeld. Vliegensvlug en maar 10 minuten later dan de bedoeling was, gingen we naar huis en wandelden we het laatste stukje naar de bushalte. Het weekend was alles bij elkaar een ‘typisch Nederlandse winter’-weekend zónder sneeuw, maar met heel veel leuke mensen.